หมู่เกาะสุรินทร์ตั้งอยู่ในตำบลเกาะพระทอง ห่างจากท่าเรือคุระบุรี 60 กิโลเมตร ค้นพบโดยพระยา สุรินทร์รัชชา (นกยงค์ วิเศษกุล) ผู้ว่าราชการจังหวัดภูเก็ตในขณะนั้น ระหว่างการสำรวจทางทะเล และท่านเป็นผู้ตั้งชื่อหมู่เกาะนี้ หมู่เกาะนี้ประกอบด้วยเกาะ 5 เกาะ ได้แก่ เกาะสุรินทร์เหนือ เกาะสุรินทร์ใต้ เกาะรี (เกาะสต็อก) เกาะไข่ (เกาะโตรินลา) และเกาะกลาง (เกาะปาจุมบา) ต่อมาในปี 2550 ได้เพิ่มเกาะหินริวเข้ามา ทำให้มีพื้นที่รวม 88,282 ไร่ (141.25 ตารางกิโลเมตร) อุทยานแห่งชาติเกาะสุรินทร์มีแนวปะการังน้ำตื้นที่บริสุทธิ์และอุดมสมบูรณ์ที่สุดในประเทศไทย ล้อมรอบด้วยเกาะเล็กๆ กระจายอยู่กลางทะเล ซึ่งช่วยปกป้องแนวปะการัง โดยเฉพาะบริเวณเกาะสุรินทร์เหนือและเกาะสุรินทร์ใต้ ในช่วงน้ำลง นักท่องเที่ยวสามารถเดินไปยังเกาะทั้งสองได้โดยง่าย โดยผ่านช่องแคบที่ชาวบ้านเรียกว่า 'อ่าวช่องคาด' ซึ่งมีความยาวประมาณ 200 เมตร น้ำขึ้นน้ำลง 4 ครั้งต่อวัน โดยมีความแตกต่างของระดับน้ำระหว่างน้ำขึ้นและน้ำลงประมาณ 3 เมตร การเคลื่อนไหวของน้ำขึ้นน้ำลงอย่างต่อเนื่องและผลกระทบของกระแสน้ำต่อโขดหินได้ก่อให้เกิดระบบนิเวศทางทะเลที่หลากหลายขึ้นที่นี่ โดยมีเต่าทะเล 4 สายพันธุ์ และฉลามวาฬเป็นครั้งคราว รวมถึงฝูงปลาหลากสีสันจำนวนนับไม่ถ้วนที่อาศัยอยู่ในแนวปะการังแห่งนี้ อ่าวแม่ใหญ่ อ่าวไม้งาม และอ่าวสุเทพ เป็นอ่าวที่เงียบสงบและสวยงามทั้งบนหาดทรายและใต้น้ำ ส่วนเกาะเล็กๆ อีกสามเกาะ ได้แก่ เกาะรี เกาะไข่ และเกาะกลาง เป็นแผ่นดินหินที่ปกคลุมไปด้วยต้นไม้และพุ่มไม้ และเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าหลากหลายชนิด โดยเฉพาะสัตว์บกขนาดเล็ก และนกประมาณ 80 สายพันธุ์ รวมถึงนกพิราบนิโคบาร์ที่หายาก สิ่งที่น่าสนใจที่สุดเมื่อมาเยือนหมู่เกาะแห่งนี้คือการศึกษาวิถีชีวิตของชาวโมเคน ซึ่งเป็นกลุ่มชาติพันธุ์บนเกาะหรือ "ยิปซีทะเล" ที่อาศัยอยู่ที่นี่ในชุมชนที่มีประชากรประมาณ 200 คน ชุมชนนี้เป็นชุมชนสุดท้ายที่ยังคงรักษาวิถีชีวิตดั้งเดิมของบรรพบุรุษเอาไว้ และพวกเขามีความภาคภูมิใจในการรักษาวิถีชีวิตแบบดั้งเดิมของบรรพบุรุษเอาไว้ แถวของกระท่อมโมเคน...
